Με λόγια γεμάτα συναίσθημα και προσωπικές αναμνήσεις αποχαιρέτησε ο Τάσος Δούσης τον Γιώργο Μαζωνάκη, ξετυλίγοντας μέσα από την ανάρτησή του μια ολόκληρη εποχή που σημαδεύτηκε από τα τραγούδια και τη μοναδική παρουσία του δημοφιλούς καλλιτέχνη.
Ο δημοσιογράφος και εκδότης δεν έγραψε έναν συνηθισμένο αποχαιρετισμό. Γύρισε πίσω στα χρόνια της νιότης, στις παρέες του Αιγάλεω, στα ξενύχτια, στους έρωτες και στις στιγμές που για μια ολόκληρη γενιά είχαν ως μουσική υπόκρουση τη φωνή του «Μαζώ».
Μέσα από το κείμενό του σκιαγραφεί έναν καλλιτέχνη που δεν φοβήθηκε ποτέ να είναι διαφορετικός. Έναν άνθρωπο αυθεντικό, αντισυμβατικό και απρόβλεπτο, τον οποίο χαρακτηρίζει «ροκ σούπερ σταρ από τη Νίκαια» και «Αυτοκράτορα της πίστας».
«Ήταν μια κατηγορία μόνος του»
Για τον Τάσο Δούση, ο Γιώργος Μαζωνάκης κατάφερε να δημιουργήσει από πολύ νωρίς τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα στο ελληνικό τραγούδι.
Δεν επιχείρησε να μιμηθεί τους μεγάλους λαϊκούς ερμηνευτές που προηγήθηκαν ούτε να ακολουθήσει απαραίτητα όσα επέβαλλε κάθε εποχή. Είχε τον δικό του τρόπο να τραγουδά, να ντύνεται και κυρίως να στέκεται πάνω στην πίστα.
Όπως σημειώνει ο Τάσος Δούσης, ήταν από εκείνους τους καλλιτέχνες που μπορούσαν να κρατήσουν ένα ολόκληρο νυχτερινό κέντρο μόνο με την παρουσία και τη φωνή τους.
Μία φράση από την ανάρτησή του αποτυπώνει χαρακτηριστικά την εικόνα που είχε για εκείνον:
«Ο Μαζώ στην πίστα φορούσε φούστα, τραγουδούσε Διονυσίου και το μαγαζί στεκόταν προσοχή».
Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε τολμήσει πολλές φορές να ανατρέψει τα στερεότυπα της λαϊκής πίστας. Οι ιδιαίτερες εμφανίσεις και οι αντισυμβατικές επιλογές του γίνονταν συχνά θέμα συζήτησης, χωρίς όμως να αλλοιώνουν τη σχέση που είχε δημιουργήσει με το κοινό του.
Ακόμη και στις δύσκολες περιόδους, όπως αναφέρει ο Τάσος Δούσης, ο κόσμος συνέχιζε να βρίσκεται δίπλα του και να θέλει να δει τον «Μαζώ» πάνω στη σκηνή.
Οι αναμνήσεις από το Αιγάλεω
Ο αποχαιρετισμός γίνεται ιδιαίτερα προσωπικός όταν ο Τάσος Δούσης επιστρέφει στις αναμνήσεις από τα νεανικά του χρόνια και την παλιά παρέα του Αιγάλεω.
«Θέλω να γυρίσω στα παλιά εδώ και τώρα… Γιώργος Μαζωνάκης, ΕΠΑΛ Αιγάλεω. Αφιερωμένο στην παλιοπαρέα, τον Τόλη, τον Βασίλη, τον Λευτέρη, τον Γιάννη», γράφει.
Τα τραγούδια του Γιώργου Μαζωνάκη συνδέθηκαν, όπως περιγράφει, με ξενύχτια, έρωτες, απογοητεύσεις, επιτυχίες, πάρτι και στιγμές που έμειναν χαραγμένες στη μνήμη.
Γι’ αυτό και ο αποχαιρετισμός του δεν αφορά μόνο τον καλλιτέχνη. Μέσα από τα λόγια του αποχαιρετά συμβολικά και ένα κομμάτι μιας ολόκληρης εποχής.
Ακόμη και το «Μαζώ», όπως εξηγεί, δεν ήταν ένα απλό παρατσούκλι. Ήταν ένας τρόπος οικειότητας και αγάπης από ένα κοινό που αισθανόταν ότι, παρά την τεράστια επιτυχία του, παρέμενε ένας άνθρωπος κοντά του.
Το «σε όποιους αρέσουμε» που τον χαρακτήριζε
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει ο Τάσος Δούσης και στην ασυμβίβαστη πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη.
Σύμφωνα με όσα γράφει, δεν προσπάθησε να γίνει αρεστός σε όλους ούτε φοβήθηκε να προκαλέσει με τις επιλογές του. Η εκκεντρικότητα, το απρόβλεπτο και η άρνησή του να ακολουθήσει ασφαλείς δρόμους αποτέλεσαν μέρος της καλλιτεχνικής του ταυτότητας.
Η στάση αυτή συμπυκνωνόταν, κατά τον ίδιο, σε μία απλή φράση: «σε όποιους αρέσουμε».
Πίσω όμως από τη δυναμική εικόνα της πίστας, ο Τάσος Δούσης περιγράφει και μια διαφορετική πλευρά: έναν άνθρωπο ευαίσθητο και ευάλωτο, που βίωνε τις δικές του δύσκολες στιγμές και έβρισκε καταφύγιο στη μουσική και στην πίστη.
Ο αποχαιρετισμός του ολοκληρώνεται με λόγια που συνοψίζουν τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να θυμάται τον Γιώργο Μαζωνάκη:
«Ζούσε τη ζωή του όπως του έκανε κέφι. Τα πλήρωσε τα γραμμάτια του κεφιού του και έτσι δεν χρωστάει σε κανέναν μας. Γεια σου Αυτοκράτορα της πίστας…».
Ολόκληρη η ανάρτηση του Τάσου Δούση
Μαζώ! Ο μάγκας που τραγουδούσε στην πίστα Διονυσιου φορωντας φούστα και ο κόσμος καθόταν στο μαγαζί προσοχή.
Εκ βαθέων…Για τα τραγούδια μιας εφηβείας….
❤️Θέλω να γυρίσω στα παλιά εδώ και τώρα…Γιώργος Μαζωνάκης ΕΠΛ Αιγάλεω. Αφιερωμένο στην παλιοπαρέα Τολης,Βασίλης,Λευτέρης,Γιάννης… Αποχαιρετισμός σε έναν Ροκ Σούπερ Σταρ από την Νίκαια…
❤️Δεν περίμενα, δεν φανταζόμουνα ,πως θα ξεκινούσα ένα δημοσιογραφικό μου άρθρο-αφιέρωμα για τον Γιώργο Μαζωνάκη.
❤️Νιώθω πως έχω ανάγκη να γράψω δυο κουβέντες εκ βαθέων ,ως αποχαιρετισμό σε έναν άνθρωπο που ήταν 30 χρόνια μαζί μας, με έναν τρόπο εντελώς δικό του.
❤️Τι θέλω να πώ; Ο Μαζωνάκης ήταν ένας καλλιτέχνης που δεν έμοιασε σε κανέναν άλλον! Ο μάγκας με τα καλά και τα κακά του ,ήταν μια κατηγορία μόνος του. Ένα αλάνι που δεν μπορούσες να το μπερδέψεις με κανένα άλλο.
❤️Είτε σου άρεσε ο Μαζώ ,είτε όχι ,ήξερες πως ο άνθρωπος έπαιζε μπάλα μόνος του. Απο που να το ξεκινήσω. Ο Μαζώ άλλαξε την νύχτα! Ηταν από τους τελευταίους μεγάλους καλλιτέχνες που μόνος του, χωρίς φιοριτούρες, χωρίς μαγαζάρες, χωρίς εφέ, απλά τα γέμιζε.
❤️Ήταν από της τελευταίες αναγνωρίσιμες λαϊκές φωνές που δεν μοιάζει με καμία, χωρίς να είναι ο Πάριος ή ο Καρράς.
❤️Ο Μαζώ στην πίστα φορούσε φούστα, τραγουδούσε Διονυσίου και το μαγαζί στεκόταν προσοχή. Αυτά τα έκανε μόνο ο Μαζώ και γι αυτό ήταν ξεχωριστός. Τον έκανε ο Ζαχαράτος πως στο μαγαζί, στην πίστα… «δεν τραγούδαγε»
❤️Ναι είναι αλήθεια, πως η φωνή δεν βοήθαγε τα τελευταία χρόνια, στα σκοτάδια της ζωής του, και όμως ο κόσμος εκεί. Τον στήριζε γιατί γούσταρε να βλέπει τον Μαζώ και ας ήταν στα πατώματα.
❤️ «Ανήκω σε εμένα και στα όνειρα μου, δεν θέλω κανέναν μες της μοναξιά μου…»
Σήμερα νομίζω πως και εγώ πενθώ ένα κομμάτι της δικής μου ζωής ,που έχει για σάουντρακ τα 30 χρόνια των τραγουδιών του Μαζώ.
❤️Εγώ,ο Τόλης,ο Βασίλης η παλιοπαρέα από το Egaleo city και χιλιάδες αλάνια σαν εμάς ,που είμαστε συνομήλικοι με τον Μαζώ και μεγαλώσαμε στα ίδια λημέρια, στις ίδιες αλάνες, στο ίδιο σχολείο, παντρέψαμε στιγμές της ζωής μας με τα τραγούδια του.
🆘Ξενύχτια, μεθύσια, απογοητεύσεις, θριάμβους, εφιάλτες, έρωτες, πάρτυ…. Με τον χαμό του Μαζώ ξεριζώθηκε ενα κομμάτι της ψυχής μας και της νιότης μας.
❤️Πάω στοίχημα πως και φανατικός να μην ήσουν του Μαζωνάκη ,σήμερα ίσως να νιώθεις πως σου λείπει ένα κομματάκι απειροελάχιστο από την καθημερινότητα της ζωής σου.
❤️Γιατί; Διότι ο Μαζώ ήταν ψηλά, αλλά κάπου τον ένιωθες δικό σου. Δεν ήταν τυχαίο πως ο κόσμος τον έλεγε Μαζώ. Ήταν δείγμα οικειότητας και αγάπης. Ξέρετε γιατί ο κόσμος αγαπούσε τον Μαζωνάκη; Γιατί ο Γιώργος δεν προσπάθησε να γίνει αποδεκτός από ΚΑΝΕΝΑΝ. 🆘Λατρεύτηκε ως ο περίεργος, εκκεντρικός, φευγάτος. Με τα μπινελίκια του, με τα σκοτάδια του, με την τρέλα του. ❤️Έγραφε στις παντόφλες του (και με τέτοιες βγήκε στην πίστα) τους πάντες που μπορεί να μην συμφωνούσαν με το στυλ και τις απόψεις του.
❤️Ο Γιώργος δεν πάλεψε για την αποδοχή του. Έλεγε “σε όποιους αρέσουμε” και εκεί τελείωνε η κουβέντα.
❤️Σκληρός ο Μαζώ…. θα σκεφτείτε. Και όμως, αυτό το αλάνι από την Νίκαια, μέσα από την σκληράδα του, ήταν και ευάλωτος και ευαίσθητος σαν μικρό παιδί. Βίωνε ατελείωτη μοναξιά και έβρισκε λιμάνι σωτηρίας στην πίστα και στην πίστη.
❤️Ο Μαζώ έφυγε νωρίς αλλά έζησε «γεμάτα» όπως εκείνος γούσταρε. Ό,τι και αν έκανε ήταν επιλογή του και οι επιλογές είναι σεβαστές. Οι «ξερόλες» που μιλούν για κόκες ,τοξίνες κλπ να σεβαστούν έναν άνθρωπο που δεν πείραξε και δεν ενόχλησε κανέναν. Ζούσε την ζωή του όπως του έκανε κέφι. Τα πλήρωσε τα γραμμάτια του κεφιού του και έτσι δεν χρωστάει σε κανέναν μας. Γεια σου Αυτοκράτορα της πίστας…